قصه چو از سر خوانی . . .

من نه آنم که تو اش سخـت سُبکسَر خوانی
یا چو خاری به ره ات رَسته و خود سر خوانی
نگـــذارم کــــه مــــرا ابـــــــر سیــــه پنـــــداری
عشــق مــن، حــائــل ارض و رخ اختــر خـوانی
من که مجنــون تــو بــودم، نخــواهـــم که دگر
تــو، چــو دیـــوانه ام ایستــــــاده دمِ دَر خوانی
یـا هــــوس بــاز خطــــابم بکنــــی در غــزل ات
یا کهــــن جامـــه بگـویـی و بـه هـــر بَـر خوانی
صنمـــا! عشــــق تو کــــالای کُهــــــن کـرد مرا
نَـــوِ بـازار بــودم، قصــــه چـو از ســـــر خـوانـی
ای دلا! خـــون کنمــت زار کنـــم روز و شـب ات
گر از این بعــد تـو هـر هــرزه چــو دلبـــر خوانی

دستیار – قوس 1395 – کابل

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *